سلام .. ببخشید دیر شد ... واسه تبریک گفتن دنبال چند تا جمله میگشتم و یه کم وقت که حس و حال داشته باشم.
: حس میکنم همه این سال ها گول خوردم .. خوب که بنگری روز اول بهار با روزای دیگه هییییییییییییییچ فرقی نداره .... اما با همه این حرفا و حرفایی که نزدم عیدتون مبارک و سال خوبی داشته باشید ...
شاد باشید ..

مرسی که اومدید .. ممنونم.

متنهای وبلاگ همه از خودمه جز اونایی که خودم مشخص میکنم و میگم از کیه پس لطفا .....

کاش عشق نبود و اگر بود بی وفایی نبود و اگر بی وفایی بود صبری قشنگ بود تا طاقت آن باشد که بر عاشقانه های خویش مرثیه جانسوزی سر بدهیم که عالم غم این جانکاه را بداند و معنی عشق را و طعم عشق را و عشق را

                                                         بسم الله النور

سلام .

برای شروعی مجدد هیچ وقت دیر نیست ..

با اینکه خیلی چیزها تغییر کرده اما من هنوز هستم .. و میخوام بنویسم ..

فکر کردم واسه این شروع نو روز تولدم روز مناسبی باشه .. امروز روز تولدمه ۱۴ بهمن

به امید شروعی نو یا حتی تولدی دوباره ..

شاد باشید ..

باز هم دیر کردم. اما سلام. الآن هم فقط همینو دارم. فقط همین.

شاد باشید.

سلام . پس از مدتها. شاید هم پس از لحظاتی هرچند طولانی.

قسمتی از شعر اهل کاشانم از سهراب

روح من بيكار است:
قطره هاي باران را، درز آجرها را، مي شمارد.
روح من گاهي ، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.

من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن.
من نديدم بيدي، سايه اش را بفروشد به زمين.
رايگان مي بخشد، نارون شاخه خود را به كلاغ.
هر كجا برگي هست ، شور من مي شكفد.
بوته خشخاشي، شست و شو داده مرا در سيلان بودن.

مثل بال حشره وزن سحر را مي دانم.
مثل يك گلدان ، مي دهم گوش به موسيقي روييدن.
مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم.
مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم.
مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي.

تا بخواهي خورشيد ، تا بخواهي پيوند، تا بخواهي تكثير.

من به سيبي خوشنودم
و به بوييدن يك بوته بابونه.
من به يك آينه، يك بستگي پاك قناعت دارم.
من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد.

کاش ميدانستی شکستن تلخ تر از شکسته شدن است ...

.

.

به خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

کاش میدانستی انتظار من در حال غروب کردن است . شاید سالها به طول بیانجامد ... تا کنون غروب انتظار را دیده ای ؟؟؟

راستی از اینکه پله پله دارم به مرگ نزدیک میشم یه کم ترس و دلهره دارم با یه لبخند ملیح مثل این :

عجب دنیایی هستند این بچه ها.

دو تا شعر از يه آشنايی که ..... و برام خيلييييييييی عزيزه ...

می ترسم از آن روز که من باشم بی تو

می ترسم از آن روز که تو باشی بی من 

ميترسم از آن لحظه که بيدارم کردند

می ترسم که دستانم پر از خالی نگاهت باشند ....

من غربت نشين کوچه های تنگ عشق گشته ام

در سراشيبی موج زلال دريا گم گشته ام

من با توست که چنين پر پرواز گشته ام

دستت را به غربتم بسپار که من در خود نيست گشته ام

اين روزا دلم ميخواد يه گوشه تو خودم جمع بشم ... مثل اين معتادا ... درد منو ميگيره ... به خودم می پيچم ...

اون وقت دعا ميکنم که از شر اين درد لعنتی راحت بشم ... دلم ميخواد بميرم ... دلم ميخواد بگم برام دعا کنيد که بميرم ... اما ميترسم به من بخنديد و بگيد چقدر ضعيف النفس بود ... چاره ای ندارم ... به حال خودم گريه ميکنم ...

حيفم ميياد که اين همه درد و رنج لذت بخش رو رها کنم ... با همه وجود تحملش ميکنم ....

درد عشق رو ....

به هر کسی لبخند زدم چشم غره رفت ..... به هر کسی گفتم سلام گفت برو گم شو ..... تا اومدم به يکی دل ببندم ديدم داره خودشو از من دور ميکنه ..... ديدم اونا دوست دارند اينجوری باشند خب مهم نيست ..... اما يه کم بهم برخورد .....

گفتم حتما عيبی در من نهفته هست .... همه جامو نيگا کردم ولی چيزی نديدم ....

اما شايد باورتون نشه امروز بعد از سال های سال به قلبم نيگا کردم .... خيلی تعجب کردم ..... جا خوردم .... فهميدم مشکل من از کجاست .... ميدونيد چی ديدم ؟؟؟؟

يه تکه گوشت له و پاره .... مثل اينکه قبلا يکی اونو از سينه ام آورده بود بيرون .... بعد اونو با کارد تکه تکه کرده بود .... آره ... مشکل من اينه که من ديگه يه قلب سالم ندارم .... کسی حاضر نيست دل به يه تيکه قلب به درد نخور بده ..... خب حق داره .... همه يه قلب ميخوان که براق باشه .... بی درد باشه .... اما من اينو ندارم ....

از همه اونايی که به دليل داشتن يک قلب ناسالم و به دردنخور اذيتشون کردم معذرت ميخوام ....

به هر که گفتم دوست       مرا پريشان کرد 

يکی به عاشقی و يکی به جرم صفا         يکی به تير حسد يکی به جرم وفا ...

کدامين دست ٬ بازوان مرا خواهد گرفت و کدامين آغوش سينه ام را خواهد فشرد و مرا حياتی تازه خواهد بخشيد ؟؟؟؟؟؟

من محکوم به درد هجران شده ام .... و محکوم به بردباری ...

دلسرد از سهراب عزيز :

قصه ام ديگر زنگار گرفت:                   با نفس هاي شبم پيوندي است.
پرتويي لغزد اگر بر لب او،                   گويدم دل : هوس لبخندي است.

خيره چشمانش با من گويد:               كو چراغي كه فروزد دل ما؟
هر كه افسرد به جان ، با من گفت:      آتشي كو كه بسوزد دل ما؟


گاه مي لرزد باروي سكوت:                 غول ها سر به زمين مي سايند.
پاي در پيش مبادا بنهيد،                     چشم ها در ره شب مي پايند!

تكيه گاهم اگر امشب لرزيد،                بايدم دست به ديوار گرفت.
با نفس هاي شبم پيوندي است:          قصه ام ديگر زنگار گرفت.

دخترک با تمام وجود و با حوصله چهره عشقش را بر قالی ترسيم ميکرد .....

کم کم چهره او روشن تر ميشد ....

امروز قالی دخترک چهره محبوب او را نشان ميداد .....

اما حيف که دخترک هيچ وقت او را نديد .....

چون او نابينا بود .....

اگه شما بچه ها راضی باشيد ميخوام شعرای خودم رو هم بنويسم . دلم ميخواد نقدش کنيد و ايراد هاشو بگيد. اگه هم دوست نداشته باشيد نمينويسمشون. حتما نظرتونو بگيد.

از يه دوست بسيار خوب و محترم صميمانه معذرت خواهی ميکنم. منو ببخش که جسارت کردم .

بعضيا رنج و بيماری 

                    غربت و چشم انتظاری

                                             خاطرات تلخ رفتن

                                                              ميذارن به يادگاری        

اولش ميگن رفيقن

                   توی دوستيشون شفيقن

                                            وقت غصه ها دقيقن

                                                                ندارن کاری به کاری

فهميدن بعضی حرفا نياز به يک دل پاره پاره داره با يه زخم کهنه ...

داری ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟       !        کيلويی چند ؟؟

ميگن هر ميوه ای تازه باشه بهتره ... حتی يه غم سنگين ؟

بايد امشب بروم.
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.
من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد
وقتي از پنجره مي‌بينم حوري
- دختر بالغ همسايه -
پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين
فقه مي‌خواند.

سلام. خيلی لطف فرموديد که برام کامنت گذاشتيد

شب سرشاري بود.
رود از پاي صنوبرها، تا فراترها رفت.
دره مهتاب اندود، و چنان روشن كوه، كه خدا پيدا بود.

در بلندي‌ها، ما
دورها گم، سطح‌ها شسته، و نگاه از همه شب نازك‌تر.
دست‌هايت، ساقه سبز پيامي را مي‌داد به من
و سفالينه‌ انس، با نفس‌هايت آهسته ترك مي‌خورد
و تپش‌هامان مي‌ريخت به سنگ.
از شرابي ديرين، شن تابستان در رگ‌ها
و لعاب مهتاب، روي رفتارت.
تو شگرف، تو رها، و برازنده خاك.

فرصت سبز حيات، به هواي خنك كوهستان مي‌پيوست.
سايه‌ها برمي‌گشت.
و هنوز، در سر راه نسيم.
پونه‌هايي كه تكان مي‌خورد.
جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد.

سهراب

شاد باشيد .

رفته بودم سر حوض
تا ببينم شايد ، عكس تنهايي خود را در آب ،
آب در حوض نبود .
ماهيان مي گفتند:
"هيچ تقصير درختان نيست."
ظهر دم كرده تابستان بود ،
پسر روشن آب ، لب پاشويه نشست
و عقاب خورشيد ، آمد او را به هوا برد كه برد.

به درك راه نبرديم به اكسيژن آب.
برق از پولك ما رفت كه رفت.
ولي آن نور درشت ،
عكس آن ميخك قرمز در آب
كه اگر باد مي آمد دل او ، پشت چين هاي تغافل مي زد،
چشم ما بود.
روزني بود به اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي ، همت كن
و بگو ماهي ها ، حوضشان بي آب است.

باد مي رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا مي رفتم.

سهراب

و

بسم الله الرحمن الرحيم

هميشه شروع خوبه. يادمه اون قديما خيلی دلم ميخواست کلی دوست داشته باشم . و مثلا با اين هدف اومدم اينجا . من آدم بی وفا و بی معرفتی هستم . بعضی از اون دوستای قديمی الآن ديگه نمينويسن و دلم ميخواد اونايی که الآن مينويسن صد تا فحش بهم بدن اما باز مثل اينکه لطفشون خيلييييييييييييييييييييييييييييييييی زياده. هنوز هم با وجود همه بی معرفتی های من ............ . دلم برای همه تون تنگ شده بود. فکر کنم اون قديما شکست خوردم چون نميدونم چرا و شايد برای اينکه

سنگ بزرگ نشانه نزدن هست.

اينبار اومدم که مثل هميشه مخلص و کوچيک همه شماها باشم. اومدم که يه جورايی بگم از همه کمترين منم. اميدوارم که بهم سر بزنيد .

راستی ميشه يه بار وقتی تو آينه خودتو ميبينی خودت رو هم ببينی .

هميشه شاد باشی ...

روزي كه
دانش لب آب زندگي مي كرد،
انسان
در تنبلي لطيف يك مرتع
با فلسفه هاي لاجوردي خوش بود.
در سمت پرنده فكر مي كرد.
با نبض درخت ، نبض او مي زد.
مغلوب شرايط شقايق بود.
مفهوم درشت شط
در قعر كلام او تلاطم داشت.
انسان
در متن عناصر
مي خوابيد.
نزديك طلوع ترس، بيدار
مي شد.

اما گاهي
آواز غريب رشد
در مفصل ترد لذت
مي پيچيد.
زانوي عروج
خاكي مي شد.
آن وقت
انگشت تكامل
در هندسه دقيق اندوه
تنها مي ماند.

سلام. ببخشيد دير اومدم.

و يک شروع دوباره ..... .

دعا فراموش نشه.

شاد باشيد.

سهراب عزيز چرا فکر ميکنی تا شقايق هست زندگی بايد کرد؟

و من بی آنکه بدانم زمزمه می کنم :

تا شقايق هست زندگی بايدکرد ... زندگی بايد کرد ...

شاد باشيد ...